Voor aap gezet.

Ik doe dit werk nu ruim 27 jaar als uitvaartbegeleider en heb dus best een beetje ervaring denk je dan. Maar soms maak je dingen mee die je toch nooit eerder hebt meegemaakt of had kunnen bedenken op voorhand.

Wat is het geval; ik begeleid een familie die ik vanuit het dorp wel ken, hele aardige, leuke mensen. Ik heb van hun vader ook de uitvaart mogen begeleiden en nu jaren later overlijdt moeder. We hebben de eerste dag van alles besproken, moeder opgebaard en we zitten bij elkaar om het over de rouwkaart te hebben op de tweede dag. Al voor ik kan gaan zitten zegt een van de familieleden, we moeten het zo even over de keuze voor een foto hebben. Ik zeg dat is goed, maar eerst even de rouwkaart, want die moet op de post vanmiddag, voor de foto hebben we nog wel een paar dagen. Paar minuten later zegt een ander familielid: We moeten de foto niet vergeten! Nee dat vergeet ik niet, maar als het voor jullie zo belangrijk voelt laten we het dan eerst maar bespreken.

Zo gezegd komt een zoon met een foto op zijn telefoon aan en zegt we twijfelen een beetje tussen twee foto’s. Hij laat mij de foto’s zien en ik zie mevrouw zitten in gekke houdingen, zeer onflatteus, helemaal niet zoals ze was en met een Chocomel muts op haar hoofd. Tegelijkertijd komt een ander familielid met die Chocomel muts aanlopen en zegt: Dan willen we deze ook op de kist zetten.

Ik kan alleen maar denken, hoe ga ik zeggen dat het wel hele vreselijke foto’s van moeder zijn. Is er geen andere? En die muts had moeder echt niet op de kist gewild in de kerk…

Dan begint iedereen in de ruimte, een persoon of 8, keihard te lachen. Ze hadden bewust een grap met mij uit willen halen om te zien hoe ik zou reageren. Oftewel bewust voor aap gezet door een hele familie met een voorbedacht plan. Dat was mij nog nooit overkomen. Ik krijg er ook nog steeds een glimlach van op mijn gezicht als ik er aan terug denk. Dat komt denk ik ook omdat de echte Huizers wel weten: Blaffende hondjes bijten niet.