Het leven kunnen loslaten.

Hoe en wanneer wij overlijden, bepalen wij niet. Of toch een beetje? Soms lijkt sterven een echte ‘doodsstrijd’, vechten voor elke seconde hier nog op aarde met degenen die je lief zijn. Het leven loslaten lijkt mij ook heel ingewikkeld.

De afgelopen periode vielen mij echter een aantal verhalen op van families rond het overlijden van een dierbare, waarbij dat heel anders ging. Ik wil twee ervaringen uitlichten.

Op een zaterdag zakt een oudere man door zijn benen. De arts komt erbij, de familie is erbij. De arts zegt tegen meneer: “Zullen wij u maandag toch maar even opnemen in het ziekenhuis, even kijken hoe het ervoor staat?” Er was geen directe aanleiding voor spoed, geen enkel signaal van acute nood. Meneer zegt: “Dat hoeft voor mij niet. Het is goed zo, ik heb een mooi leven gehad, ik wil graag naar God en mijn vrouw toe.” Nooit eerder had meneer zoiets gezegd en de familie was dus stomverbaasd. De volgende morgen blijkt dat meneer in zijn slaap is overleden. Voelde hij het aankomen? Had hij er vrede mee en kon hij het leven loslaten?

Een ander aangrijpend verhaal vond ik bij een mevrouw die een paar maanden eerder was gevallen, toch weer is gaan revalideren en zich heeft opgekrabbeld. Ze wilde heel graag haar 95ste verjaardag vieren, een half jaar later. Dat was echt een doel geworden. En dat haalde ze. Een mooi feest met alle dierbaren om haar heen, zelf nog een speech geschreven en voorgedragen. Familie deelde lieve woorden met haar in speeches. Op de foto’s van het feest genoot ze zichtbaar en sprankelden haar ogen. Geen enkel teken dat het einde nabij was. De dag na haar feest zei ze dat het goed geweest was. Ze is op bed gaan liggen en heeft afscheid genomen van iedereen. Een week later is ze overleden. Ze had haar doel bereikt en kon in vrede gaan.

Kunnen wij ons moment van sterven kiezen? Ik weet het niet, maar misschien kunnen wij ons er wel aan overgeven. Wat denk jij hiervan?